Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad 7

Procent CD4 + (b) i CD8 + (c) dla wszystkich komórek w bramce wielkości limfoidalnej był porównywany pomiędzy grupami terapeutycznymi, w których szczury kontrolne były naiwne i nieleczone. Pokazano średnie i standardowe odchylenie pięciu oddzielnych zwierząt na grupę. Rdzenie kręgowe również zebrano, utrwalono, styczne odcinki parafiny barwiono H & E i wizualizowano przy x 50 (d, f, h) lub x 400 (e, g, i) za pomocą mikroskopu Leica. Nieimmunizowane naiwne szczury (d i e) porównano ze szczurami kontrolnymi huIgGp (f i g) lub szczurami traktowanymi LT (3-Ig (h i i). Eksperymenty przeprowadzono dwukrotnie z podobnymi wynikami. Continue reading „Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad 7”

Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad 6

Dlatego sygnalizacja LT ma kluczowe znaczenie dla patogenezy OUN w tym modelu EAE, a LIGHT nie może zrekompensować braku sygnalizacji pośredniczonej przez LTp / P-. Traktowanie LT-R-Ig in vivo skutkuje zaburzeniami odpowiedzi limfocytów T ex vivo. Ponieważ szczurzy model EAE jest w przeważającej mierze kierowany komórkami T (27, 28), chcieliśmy ustalić, czy traktowanie LT. R-Ig in vivo powoduje defekty komórek T mierzone ex vivo. Odpowiednio, limfocyty T CD4 + z pachwinowych LN opróżniających miejsce immunizacji izolowano w dniu 10 przebiegu choroby. Continue reading „Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad 6”

Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad 5

Średnią 562 komórek na próbkę z grup traktowanych i 125 komórek na próbkę z nietraktowanej grupy zliczono i obliczono stosunek ciałek apoptotycznych do całkowitej liczby komórek. Wyniki LT (3-Ig zapobiega rozwojowi choroby EAE w szczurzym modelu jednofazowym. EAE u szczurów Lewisa indukowano przez immunizację peptydem MBP w CFA, co skutkowało ostrą jednofazową chorobą, która osiąga szczyt w dniu 13 i ustąpiła do dnia 15. Stosując ten model EAE wolny od PTx, zwierzęta traktowano dzień przed immunizacją poliklonalne huIgG lub LTaR-Ig (ludzki IgG-1 Fc), szczury leczone LT (3-R-Ig wykazują bardzo małe porażenie (Figura 1a, otwarte kółka), a ich mediana skumulowanego wyniku klinicznego była znacząco niższa niż dla huIgG szczury (P <0,001). Co ważne, zahamowanie choroby można osiągnąć przy stosunkowo niskich stężeniach LTpR-Ig, z 50% zahamowaniem obserwowanym przy około 0,1 mg / kg (Figura 1b). Continue reading „Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad 5”

Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT czesc 4

Częstotliwość limfocytów T 11,11 została określona dla każdej myszy biorcy przez barwienie znakowanym PE KJ126 (Caltag Laboratories Inc.). Komórki T z DO11.10 barwiono również Abs na CD69 i CD25 (PharMingen). Testy proliferacji komórek T. W celu oceny odpowiedzi komórek T w modelu EAE szczura, odwadniające LNP pachwinowe zebrano ze wszystkich grup leczenia w dniu 7 i 10 przebiegu choroby. Komórki T CD4 + oczyszczono przez negatywną selekcję z dysocjowanych komórek LN przez przepuszczenie ich przez szczurzą kolumnę do odzyskiwania komórek CD4, zgodnie ze specyfikacją producenta (Cedarlane Laboratories Inc.). Continue reading „Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT czesc 4”

Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT cd

Każdy szczur otrzymał pojedyncze podskórne wstrzyknięcie 100 ml emulsji zawierającej łącznie 25 g peptydu i 400 g prątka dla każdego zwierzęcia. Chorobę monitorowano codziennie przez pomiar porażenia według następującego systemu ocen: 0 = brak choroby; 0,5 = połowa ogona wiotki; 1,0 = cały ogon wiotcze; 2,0 = osłabienie kończyn tylnych; 3,0 = porażenie kończyn tylnych; 4.0 = kończyna tylna plus jedno porażenie przedniej kończyny; 5.0 = konający lub martwy, z częstością występowania choroby zawsze na poziomie 100%. W każdym eksperymencie zastosowano test Dunna dla porównania wielu grup z grupą huIgG, a bezpośrednie porównania między dwiema grupami przeprowadzono za pomocą testu sumy rang Manna-Whitneya. Indukcja nawracającego EAE (R-EAE) u myszy SJL. Myszy SJL traktowano wstępnie w dniu 11, a następnie raz na tydzień wstrzyknięciami iv 100 .g LT (3-Ig (mysiego IgG-1 Fc) lub mysiego IgG-1 kontrolnego MOPC21 (32 myszy na grupę). Continue reading „Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT cd”

Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad

Zarówno mAb blokujące anty-LTb, jak i inhibitor specyficzny dla LIGHT, HVEM-Ig, zastosowano do oceny roli LIGHT i LT. Wyniki wskazują, że LT (3-Ig) zmniejszyło chorobę w modelach, które nie są zależne od PTx, ujawniając w ten sposób wcześniej niedocenianą rolę szlaku LT w EAE. Co więcej, LT. /. heterotrimer jest zaangażowany w patogenezę EAE niezależną od liganda LIGHT. Continue reading „Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT ad”

Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT

W badaniach z udziałem myszy z niedoborem genetycznym rola układu limfotoksyny (LT) w patogenezie eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia mózgu i rdzenia (EAE) pozostawała kontrowersyjna. W tym przypadku dokonaliśmy ponownej oceny tego wniosku za pomocą wabika białka fuzyjnego, który blokuje szlak LT in vivo, nie wywołując wad rozwojowych nieodłącznie związanych z myszami z niedoborem LT. Stwierdziliśmy, że hamowanie szlaku LT zapobiega chorobie w dwóch modelach EAE, które nie polegają na podawaniu toksyny krztuścowej. Co zaskakujące, osłabienie choroby było spowodowane specyficzną blokadą LT. wiązanie, a nie wiązanie LIGHT do jego receptorów. Continue reading „Rola limfotoksyny powierzchniowej w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia niezależna od LIGHT”

Brodawka nerek jest niszą dla komórek macierzystych nerki dorosłych ad 11

W przypadku sekcji 5- m, półrękankę zawierającą brodawkę utrwalono 4% paraformaldehydem lub 10% formaliną. W pierwszym przypadku, po utrwaleniu nerkę inkubowano z 30% sacharozą w PBS, a następnie zamrożono w związku OCT Tissue-Tek (Sakura Finetek) z zawiesiną stałego CO2 w 2-metylobutanie. Gdy nerki utrwalono w 10% formalinie, przetworzono je w bloki parafiny standardowymi technikami. W przypadku 100-nanometrowych części pół nerki zawierającej brodawkę najpierw utrwalono metanolem w 20 ° C, a następnie zatopiono w bloku 3% agarozy. Skrawki uzyskano za pomocą wibratora 1000 Plus (Pelco). Continue reading „Brodawka nerek jest niszą dla komórek macierzystych nerki dorosłych ad 11”

Brodawka nerek jest niszą dla komórek macierzystych nerki dorosłych ad 10

Ponadto, zdolność nerki do odzyskania funkcji po długotrwałym niedokrwieniu może być spowodowana opornością brodawki na uszkodzenie niedokrwienne. Podobnie, podawanie związków nefrotoksycznych, takich jak chlorek rtęci, który indukuje przemijającą ostrą niewydolność nerek, jest związane z wyraźnymi zmianami morfologicznymi w brodawki nerkowej, ale te zmiany sugerują zwiększoną aktywność komórkową, a nie uszkodzenie komórek (45). Metody BrdU ładowanie szczurów i myszy. Aby uzyskać zwierzęta z komórkami utrzymującymi BrdU, 3-dniowym szczurom Sprague-Dawley i myszom CD podawano podskórnie 50 .g / g BrdU (Sigma-Aldrich) dwa razy dziennie przez 3,5 dnia. Następnie zwierzętom pozwolono rosnąć, a ich nerki zbierano począwszy od 2 miesiąca życia. Continue reading „Brodawka nerek jest niszą dla komórek macierzystych nerki dorosłych ad 10”

Brodawka nerek jest niszą dla komórek macierzystych nerki dorosłych ad 9

Ponadto po przejściowym niedokrwieniu nerek występuje niewielki lub tylko niewielki wzrost ekspresji HIF-1. w korze nerkowej i rdzeniu nerkowym, ale w brodawce nerkowej znacznie wzrasta ekspresja tego czynnika transkrypcyjnego (34). Dane te, wraz z naszymi ustaleniami, że niedotlenienie moduluje fenotyp izolowanych komórek brodawkowatych (Ryc. 6, C i D) i że brodawka nerkowa, w przeciwieństwie do innych części nerki, nie wykazywała apoptozy po przejściowym niedokrwieniu (Ryc. 7), zdecydowanie sugeruje że napięcie tlenu i geny aktywowane hipoksją mają krytyczną funkcję regulacyjną w komórkach macierzystych brodawczaka nerki. Continue reading „Brodawka nerek jest niszą dla komórek macierzystych nerki dorosłych ad 9”